در کـــــــام هــستی

دکلمه شعـر به آواز زیبای فـــریده انــوری. بشنوید 

                                 ریشه ام میلرزد از وزش باد

                                چه تلخ گشته سرچشمه وجود من

                                چه بد پوسیده، دریچه امید من

                                چه سخت بدگمان شده، اندیشه به من

                                     چه حریصانه

                                                       پرتگاه نیستی

                                 میخواند مرا به آغـوش خویش

                                چه لبخند منحوس دارد بلب

                                                             وقتی میگوید

                                اینجاست راه نجات تو از زندگی

                                       *     *      *     *     *

                                و لی من اینجا

                                دور از خوشه چینی نور

                                عـقب پنجره های چون قـفـس

                                با بالهای شکسته

                                                         چهره رنجور وزرد

                                به آرزوی نا امیدی ها

                                در انتظار توفان ِ خشمگین

                                                                 مینگرم    

 
                               خیره، بسوی تاریکی ها

                                                                    وانگشتان ِ 

                                ناتوانم

                               روی پنجره های سیاه ناخن میکشند

                                *     *     *     *      *

                                 تاریک و قیر گون است پگاه من

                                چه خشکیده است پهنای خیال من

                               درچادرغم کشیده ای خورشیـد ِ چهره اش

                                                                             
                                      و تنها

                                        به آنسوی در یا ها

                                                          بر کرانه های خوشبختی 

                                میفروشد ناز خویش

                             *     *      *      *      *

                                در هراسم از این تاریکی

                                برای نجاتم از وحشت شب

                                میبندم چشمان خویش

                                می نشینم بر زورق خیال 

 و پارو زنان میلغزم به دوردستها

                                به عزم شبیخون

                                                 به خوشبختی ها

                                                                       به آنسوی

                               کرانه ها

                                تا رقـم زنم بر اسطوره ها

                                ارمغانی

                                   از یک دل ِ شکسته

                                                      از یک یاس  ِ سپید

   عزیز علیــــزاده  سرطان ۱۳۸۴ هـ. خ.

  به مناسبت شصت ساله گی خانم

 فـــــــــریــــده

انــــــــــوری

خانم فریده انوریدر رادیو آزادی از خودش سخن میگوید.

دوم جون ۲۰۰۷ شهر پراگ

لطفا ً کلیک نموده و بشـــنو یــــــــــــد. 

پس از کلیک، لطف نموده تا دقیقه چهارم منتظر باشید

اهدا به فرشتهء که شصت بار شگوفه ها را سلام گفته است

     این آواز را میشناسم، آواز جادویی را ! نه...نه ... شاید اشتباه گفته باشم، آوازی همانند آواز فرشته گان آسمانی. آه ! خدای من ! چه میشنوم؟ فرشته غزل مولانا را زمزمه میکند، غزل حافظ را...

   آن روز ها را میگویم، روزهای نوجوانی را. رادیوی کوچکی بود مرا که چون جان شیرین دوستش میداشتم، وقتی خارک ساعت گرد، روی شماره 10 قرار میگرفت، ناخود آگاه پیام ملکوتی شب در گوشهایم طنین میینداخت و قلبم را به تپش وامیداشت، ( زمزمه های شب هنگام )... و این زمانی بود که خورشید خودش را پس کوه ها پـنهان ساخته بود تا دمی از گرمی روز بیاساید. روی تخت های چوبی در هوای آزاد بیرون از اتاق، بسترم را می گستردم و دراز میکشیدم. چشمانم را به آسمان پر ستاره میدوختم و رادیو را بیخ گوشم میفشردم و در میان آن همه ستاره، در جستجوی فرشتۀ که همه شب سوار براسب سپیدی جلو چشم هایم میرقصید، می شدم، تا آن ندائی ملکوتی را خوبتر بشنوم.

نه شبم نه شب پرستم که حدیث خواب گویم
چــو غــــلام آفتابم، هــم از آفــتاب گــویــم

......

    میدیدم که روحم پرواز کنان به سوی قونیه میرود تا مولانا را به بیند که چه شوری دارد از شنیدن غزلش به آواز گیرای فرشته و چه سماع کنان درکوچه و بازار شهر میچرخد و مردم را به شور و سماع فرامی خواند.

و آنگاه می شنیدم:

عیب رندان مکن ای ذاهد پاکیزه سرشت

که گناه دیگران برتو نه خواهند نوشت

.....

    و اینبار روحم سیر دیگری داشت تا به شیراز برسد و حافظ را بـبیند که چه گونه  خرقه سالوس از تن کشیده ودرب خانهء محتسب شهررا میکوبد و میگوید:

صلاح کار کجا و من خراب کجا

ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا          

دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس

کجاست دیر مغان و شراب ناب کجا

.....

    و آنگاه می دیدم، شاخ نبات را که کرشمه کنان خودش را در آغوش حافظ رها میکند تا دمی حلاوت زندگی را بیازماید... خواب برچشمانم سنگینی میکرد و فرشتهء شب برایم دست تکان میداد و می گفت:

ـ تا شب ِ دیگر...

   این همه از برکت آواز ملکوتی بانوی بود به نام فریده انوری که حالا  پا به شصت سال میگذارد. حالا هم همان آواز را میشنوم از دیار دیگر و در دیار دیگر، اما در زیرآسمان بی ستاره ...

   فـــــریده جان ! شصت سالگی ات مبارک!

تو، چون خاطره یی شیرین، جاودانه روی ملیون ها قلب پر مهر، حک شده ای و جاویدان گشته ای!